Deelcollectie verbeeldende kunst 1985-heden

Uitgangspunt in het verzamelbeleid blijft werk waarin de werkelijkheid (opgevat als werkelijkheidsconstructies) wordt ondervraagd, zowel in schilder- en tekenkunst, ruimtelijke en virtuele installaties, video en fotografie.

Met verbeeldende kunst wordt bedoeld: een ‘verhouding tussen kunst en realiteit, zonder meteen een associatie op te roepen met een bepaalde stijl’. In de praktijk is de collectie in de jaren ’80 en ’90 vooral langs de lijnen van engagement, inhoud en verbeelding uitgebouwd, met (in meer en mindere zin) herkenbare vormen van figuratie.

Hoewel onderkend wordt dat veel kunstwerken zich lastig in het keurslijf van  één cluster laten persen, gaat het in grote lijnen om drie belangrijke kernen binnen de huidige collectie:

• symbolische dan wel surrealistische figuratie, waarin ontastbare, onzichtbare en mentale processen worden verbeeld (met werken van o.a. Marjolijn van den Assem, Thom Puckey, Miriam Cahn, Rebecca Horn, Ansuya Blom, Phoebe de Gruyter, Sigurdur Gudmundsson, Kiki Lamers, Mark Manders, Rik Meijers, Rinke Nijburg, Saskia Olde Wolbers, Paul de Reus, Anke Reevers, Wouter van Riessen, Marc Quinn, Alighiero e Boetti, Henk van Woerden, Sylvie Zijlmans);
  
• werken waarin verwezen wordt naar maatschappelijke vraagstukken (Marlene Dumas, Maria Mattias Beatriz, Kinke Kooi, Soheila Najand, Albert van der Weide, Hale Tenger, Kara Walker)
• werken met nadruk op verwijzingen naar de gemediatiseerde, visuele cultuur ( o.a. Hans Eijkelboom, Klaar van der Lippe, Pink, L.A. Raeven, Julika Rudelius, Lydia Schouten, Barbara Visser).

Tenslotte nemen de werken van Arnhemse en Gelderse kunstenaars in een specifieke positie in. De provincie Gelderland stelt voor deze werken sinds jaar en dag een kleine aankoopsubsidie beschikbaar. In het kader van deze regeling wordt werk aangekocht van in Gelderland woonachtige kunstenaars van Nationale importantie of potentie, die voldoen aan de kwaliteitseisen die gesteld worden aan alle overige aankopen. De Gelderse kunstenaars worden dan ook niet als een separate categorie gezien, maar als een integraal deel van het reguliere aankoop- en collectiebeleid.